بانو " حكيمه " خواهر امام رضا (عليه السلام) مى گويد: به هنگام ولادت امام محمد تقى (عليه السلام) برادرم از من خواست نزد " خيزران " باشم، نوزاد به روز سوم ولادت، ديده به سوى آسمان گشود، و به چپ وراست نگريست و گفت: " اشهد ان لا إله الا الله، وأشهد ان محمدا رسول الله " من با ملاحظه ى چنين موضوع شگفتى، هراسان برخاستم و به خدمت برادرم آمدم و آنچه ديده بودم، به عرض رساندم، امام فرمود، شگفتيهايى كه بعد از اين، از او خواهيد ديد خيلى بيشتر از آنچه تاكنون ديده ايد، خواهد بود. (١) " ابو يحيى صنعانى " مى گويد: خدمت امام رضا (عليه السلام) بودم، امام جواد (عليه السلام) را كه كودكى خردسال بود نزد آن حضرت آوردند، فرمودند: " اين مولودى است كه براى شيعه، نوزادى مباركتر از او به دنيا نيامده است ". (٢)
شايد اين فرمايش امام به همان اصلى باشد كه قبلا اشاره كرديم، زيرا تولد امام جواد (عليه السلام) نگرانى شيعيان را از اينكه امام رضا (عليه السلام) جانشينى ندارد بر طرف ساخت، و ايمان آنان را از آلودگى به شك و ترديد، نجات داد.
" نوفلى " مى گويد: هنگام مسافرت امام رضا (عليه السلام) به خراسان به آن گرامى عرض كردم: با من امرى و فرمانى نداريد؟
فرمودند: بر تو باد كه پس از من از فرزندم " محمد " پيروى كنى، من به سفرى مى روم
كه باز نخواهم آمد ". (١)
" محمد بن ابى عماد " كه كاتب امام رضا (عليه السلام) بود، مى گويد: آن بزرگوار از فرزندش محمد (عليه السلام) با كنيه ياد مى كردند، (و هنگامى كه از امام جواد (عليه السلام) نامه يى مى رسيد) مىفرمود: " ابو جعفر به من نوشته است... " و هنگامى كه (به فرمان امام رضا (عليه السلام)) به ابو جعفر نامه مىنوشتم، او را با بزرگى و احترام مورد خطاب قرار مىداد، و نامههايى كه از امام جواد (عليه السلام) مىآمد در نهايت بلاغت و زيبائى كلام بود.
و نيز هم او مى افزايد از امام رضا (عليه السلام) شنيدم كه مى فرمود: پس از من، ابو جعفر، وصى من و جانشينم در ميان خانواده ام خواهد بود ". (٢) " معمر بن خلاد " مى گويد: " امام رضا (عليه السلام) در حالى كه مطلبى را ياد مى كرد، فرمودند: چه نيازى داريد اين مطلب را از من بشنويد؟ اين ابوجعفر است كه او را به جاى خود نشاندهام و در جايگاه خود قرار داده ام، ما خاندانى هستيم كه فرزندان ما (حقايق و معارف و علوم را) از پدران كاملا به ارث مى برند (٣) (منظور آن است كه همه علوم و مقامات امامت از امام قبلى به امام بعدى مى رسد، و اين مخصوص امامان (صلى الله عليه وآله و سلم) است نه فرزندان ديگر ائمه).
" خيرانى " از پدرش نقل مى كند كه گفت در خراسان نزد امام رضا (عليه السلام) بودم، كسى از آن حضرت پرسيد: اگر براى شما حادثه اى رخ دهد به چه كسى رجوع كنيم؟ فرمود: به پسرم ابو جعفر. گويا، سوال كننده سن و سال امام جواد (عليه السلام) را كافى نمى دانست، امام رضا (عليه السلام) فرمودند: " خداى متعال، عيسى را به نبوت و رسالت برانگيخت در حالى كه سن او از سن كنونى ابو جعفر هم كمتر بود ". (٤)
" عبد الله بن جعفر " مى گويد: همراه با " صفوان بن يحيى " خدمت امام رضا (عليه السلام) شرفياب شديم، و امام جواد (عليه السلام) سه ساله بود و حضور داشتند، از امام پرسيديم: اگر حادثه يى روى
دهد جانشين شما كيست؟ امام به ابو جعفر اشاره كردند و فرمودند: اين فرزندم.
گفتيم: با اين سن و سال؟
فرمودند: آرى با همين سن و سال، خداى متعال عيسى (عليه السلام) را حجت خويش قرار داد در حالى كه سه سال هم نداشت. (١)
